پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۵

یا رب که ببالاش بلائی مرساد

وین درد دل خسته بجائی مرساد

هر چند در آتشم ولی دود دلم

در آتش روی آشنائی مرساد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۷آن روی که رشک ماه تابان آمد
  2. شمارهٔ ۱۴۸مستی که نه هستیم زیان می دارد
  3. شمارهٔ ۱۴۹هر دم که ز آب چشم ما آرد یاد
  4. شمارهٔ ۱۵۰با لعل تو آب آب حیوان ریزد
  5. شمارهٔ ۱۵۱دل را خبری ز عالم جان دادند
  6. شمارهٔ ۱۵۲گفتی که کسی که فتنه می انگیزد
  7. شمارهٔ ۱۵۳دل در سرت ای نگار سیمین تن شد
  8. شمارهٔ ۱۵۴ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.