پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۵۰

با لعل تو آب آب حیوان ریزد

از شکّر شیرین تو شورانگیزد

اشکم که روان می شود از چشمه ی چشم

آبیست که از آتش دل می ریزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵۲گفتی که کسی که فتنه می انگیزد
  2. شمارهٔ ۱۵۳دل در سرت ای نگار سیمین تن شد
  3. شمارهٔ ۱۵۴ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد
  4. شمارهٔ ۱۵۵چون چشم خوش تو ترکتازی می کرد
  5. شمارهٔ ۱۵۶این همنفسان که اندرین انجمنند
  6. شمارهٔ ۱۵۷آنزلف مسلسل که چنان می پیچد
  7. شمارهٔ ۱۵۸دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد
  8. شمارهٔ ۱۵۹گر پیرهن کشیده ات می باید
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.