پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۵۴

ماهی که دلم بزلف مشک افشان برد

کس نیست که از درد فراقش جان برد

لعل لب او آب حیاتست ولیک

از حسرت آب آب خود نتوان برد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵۶این همنفسان که اندرین انجمنند
  2. شمارهٔ ۱۵۷آنزلف مسلسل که چنان می پیچد
  3. شمارهٔ ۱۵۸دل فتنه ی آن سرو خرامان تو شد
  4. شمارهٔ ۱۵۹گر پیرهن کشیده ات می باید
  5. شمارهٔ ۱۶۰گیسوی کژت گوی بچوگان ببرد
  6. شمارهٔ ۱۶۱شاهی کنم ار بنده خویشم داند
  7. شمارهٔ ۱۶۲بذلی نه که در خانه بماند دیار
  8. شمارهٔ ۱۶۳آن لعبت زرّین کمر سیمین بر
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.