پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۹۸

روزی که نه باغ بود و نی گل، نه سمن

یک لحظه نبود بی مِی آن سرو چمن

او بود و من و طرف لب جوی ولیک

بر طرف لب جوی نه او بود و نه من

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۰ای جان به غمت شاد، غمت شادی جان
  2. شمارهٔ ۱۰۱تا کی طلب شراب خواهی کردن؟
  3. شمارهٔ ۱۰۲ای چیده گل و کرده کنار از گلشن
  4. شمارهٔ ۱۰۳هر دم برود ز باده هوشِ دلِ من
  5. شمارهٔ ۱۰۴نرگس نگر ای ماهرخِ زهره‌جبین
  6. شمارهٔ ۱۰۵ای برگ گُلت به مشک ناب آبستن
  7. شمارهٔ ۱۰۶ای ابروی شوخ تو نمودار کمان
  8. شمارهٔ ۱۰۷چون دل به تو دادم ای بت عهد شکن
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.