پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۵

ای برگ گُلت به مشک ناب آبستن

وی مردم چشم ما به آب آبستن

بر یاد رُخت روح فزاید به صبوح

گردد مه نو به آفتاب آبستن

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۷چون دل به تو دادم ای بت عهد شکن
  2. شمارهٔ ۱۰۸جز شوق مرا از دو جهان چیست؟ بگو
  3. شمارهٔ ۱۰۹گفتم که «مکِش گِرد رخ آن خط سیاه»
  4. شمارهٔ ۱۱۰بر بوی سمن بین چمن از دست شده
  5. شمارهٔ ۱۱۱ای هم‌نفسم در شب هجران تو آه
  6. شمارهٔ ۱۱۲ای دست من از دامن وصلت کوتاه
  7. شمارهٔ ۱۱۳چون رخ بنمودی ای بت یغمائی
  8. شمارهٔ ۱۱۴ای خواجو اگر می‌بری از مستی بوی
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.