پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۳۳

در ماتم من مرغ صراحی موید

غسّال به آب چشم جامم شوید

از خاک من آن خار که بیرون آید

زو تا به قیامت گل حمری روید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵نرگس بنگر نشسته در سایهٔ بید
  2. شمارهٔ ۳۶چون گل‌رخ ما پرده ز عارض بگشاد
  3. شمارهٔ ۳۷چون باد صبا زرویت آگاهی داد
  4. شمارهٔ ۳۸مانند رخت صبا هر آن لاله که دید
  5. شمارهٔ ۳۹شب هندوی آن طرهٔ مه‌فرسا شد
  6. شمارهٔ ۴۰چشمم که مدام آن حسرت بارد
  7. شمارهٔ ۴۱چون طره ز پای یار سر برگیرد
  8. شمارهٔ ۴۲هر دم ز دلم آتش عشق افروزد
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.