پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۳۱

آن یار که درد از دل ما می‌چیند

باید که کسی بر سر ما نگزیند

در دیدهٔ ما آمد و بگشود نظر

تا چهرهٔ خود به دیدهٔ خود بیند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳در ماتم من مرغ صراحی موید
  2. شمارهٔ ۳۴مخمورم و از کسی شرابم نرسید
  3. شمارهٔ ۳۵نرگس بنگر نشسته در سایهٔ بید
  4. شمارهٔ ۳۶چون گل‌رخ ما پرده ز عارض بگشاد
  5. شمارهٔ ۳۷چون باد صبا زرویت آگاهی داد
  6. شمارهٔ ۳۸مانند رخت صبا هر آن لاله که دید
  7. شمارهٔ ۳۹شب هندوی آن طرهٔ مه‌فرسا شد
  8. شمارهٔ ۴۰چشمم که مدام آن حسرت بارد
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.