پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۹۵

خاقانی را خون دل رز دَردِه

دل سوخته را خام روان پز درده

آن آب دل افروز دل رز درده

صافی شده را دُرد زبان گز درده

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۹۷خاقانی و روی دل به دیوار سیاه
  2. رباعی شمارهٔ ۲۹۸خواهی که شود دل تو چون آئینه
  3. رباعی شمارهٔ ۲۹۹خاقانی را بی‌قلم کاتب شاه
  4. رباعی شمارهٔ ۳۰۰یاران جهان را همه از که تا مه
  5. رباعی شمارهٔ ۳۰۱دیدم به ره آن مه خود و عید سپاه
  6. رباعی شمارهٔ ۳۰۲در تیرگی حال من روشن به
  7. رباعی شمارهٔ ۳۰۳ای از پری و ماه نکوتر صد ره
  8. رباعی شمارهٔ ۳۰۴دی صبح دمان چو رفت سیاره به راه
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.