پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۳

آب جگرم به آتش غم برخاست

سوز جگرم فزود تا صبر بکاست

هرچند جگر به صبر می‌ماند راست

صبر از جگر سوخته چون شاید خواست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۵ای گوهر گم‌بوده کجا جوئیمت
  2. رباعی شمارهٔ ۲۶کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَست
  4. رباعی شمارهٔ ۲۸خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راست
  5. رباعی شمارهٔ ۲۹کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت
  6. رباعی شمارهٔ ۳۰چه آتش و چه خیانت از روی صفات
  7. رباعی شمارهٔ ۳۱از فیض خیالت چمن سینه شکفت
  8. رباعی شمارهٔ ۳۲گر عهد جوانی چو فلک سرکش نیست
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.