پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۹

کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت

نی درخور زهد سازد از دنیا رخت

از ابرو و چشم ار به بتان ماند سخت

چه سود که نیستش به معشوقی بخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۱از فیض خیالت چمن سینه شکفت
  2. رباعی شمارهٔ ۳۲گر عهد جوانی چو فلک سرکش نیست
  3. رباعی شمارهٔ ۳۳زنّار خطی عید مسیحا رویت
  4. رباعی شمارهٔ ۳۴در غصه مرا جمله جوانی بگذشت
  5. رباعی شمارهٔ ۳۵در ظاهر اگر دست نظر کوتاه است
  6. رباعی شمارهٔ ۳۶گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوست
  7. رباعی شمارهٔ ۳۷مسکین دلم از خلق وفائی می‌جست
  8. رباعی شمارهٔ ۳۸از هر نظری بولهبی در پیش است
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.