پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۷

مسکین دلم از خلق وفائی می‌جست

گمره شده‌بود، رهنمائی می‌جست

مانندهٔ آن مرد ختائی که به بلخ

برکرد چراغ و آشنائی می‌جست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۹مسکین تن شمع از دل ناپاک بسوخت
  2. رباعی شمارهٔ ۴۰خاقانی را دل تف از درد بسوخت
  3. رباعی شمارهٔ ۴۱خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرست
  4. رباعی شمارهٔ ۴۲داغم به دل از دو گوهر نایاب است
  5. رباعی شمارهٔ ۴۳بر جان من از بار بلا چیست که نیست
  6. رباعی شمارهٔ ۴۴گر سایهٔ من گران بود در نظرت
  7. رباعی شمارهٔ ۴۵سلطان ز در قونیه فرمان رانده است
  8. رباعی شمارهٔ ۴۶بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوست
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.