پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۲

گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک است

وز غدر فلک خلاص را هم به شک است

هر مائده‌ای که دست‌ساز فلک است

یا بی‌نمک است یا سراسر نمک است

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۴خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی است
  2. رباعی شمارهٔ ۲۵ای گوهر گم‌بوده کجا جوئیمت
  3. رباعی شمارهٔ ۲۶کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت
  4. رباعی شمارهٔ ۲۷دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَست
  5. رباعی شمارهٔ ۲۸خاقانی از آن ریزشِ همّت که تو راست
  6. رباعی شمارهٔ ۲۹کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت
  7. رباعی شمارهٔ ۳۰چه آتش و چه خیانت از روی صفات
  8. رباعی شمارهٔ ۳۱از فیض خیالت چمن سینه شکفت
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.