پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲

غم کرد ریاضِ جان، مه و سال مرا

آئینه ندارد دلِ خوش‌حال مرا

صیاد ز بس که دوستم می‌دارد

بسته است در آغوشِ قفس بال مرا

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴ای دوست غم تو سر به سر سوخت مرا
  2. رباعی شمارهٔ ۵عشق تو بکشت عالم و عامی را
  3. رباعی شمارهٔ ۶می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوا
  4. رباعی شمارهٔ ۷عیسی‌لب و آفتاب‌روئی پسرا
  5. رباعی شمارهٔ ۸ای تیر هنر صهیل و برجیس لقا
  6. رباعی شمارهٔ ۹پذرفت سه بوس از لب شیرین ما را
  7. رباعی شمارهٔ ۱۰ای دوست اگر صاحب فقری و فنا
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱از من شب هجر می‌بپرسید حباب
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.