خاقانی
رباعی شمارهٔ ۲
غم کرد ریاضِ جان، مه و سال مرا
آئینه ندارد دلِ خوشحال مرا
صیاد ز بس که دوستم میدارد
بسته است در آغوشِ قفس بال مرا
خاقانی
غم کرد ریاضِ جان، مه و سال مرا
آئینه ندارد دلِ خوشحال مرا
صیاد ز بس که دوستم میدارد
بسته است در آغوشِ قفس بال مرا
دربارهی خاقانیافضلالدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگترین قصیدهسرایان تاریخ شعر و ادب فارسی بهشمار میآید. از القاب مهم وی حسان العجم میباشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قویطبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...
زندگینامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.