پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷

گر من به وفای عشق آن حورنسب

در دام دگر بتان نیفتم چه عجب

حاشا که چو گنجشک بُوَم دانه‌طلب

کان ماه مرا همای داده‌است لقب

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۹آمد به چمن مرغ صراحی به شغب
  2. رباعی شمارهٔ ۲۰خاقانی اگرچه در سخن مردوَش است
  3. رباعی شمارهٔ ۲۱خاقانی اگر ز راحتت رنگی نیست
  4. رباعی شمارهٔ ۲۲گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک است
  5. رباعی شمارهٔ ۲۳آب جگرم به آتش غم برخاست
  6. رباعی شمارهٔ ۲۴خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی است
  7. رباعی شمارهٔ ۲۵ای گوهر گم‌بوده کجا جوئیمت
  8. رباعی شمارهٔ ۲۶کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.