پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲

سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آب

بار همه خار و خس کشیدیم چو آب

آخر به وطن نیارمیدیم چو آب

رفتیم و ز پس باز ندیدیم چو آب

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۴ای تیغ تو آب روشن و آتش ناب
  2. رباعی شمارهٔ ۱۵خاقانی را ز بس که بوسید آن لب
  3. رباعی شمارهٔ ۱۶طوطی‌دم دینارنشان است آن لب
  4. رباعی شمارهٔ ۱۷گر من به وفای عشق آن حورنسب
  5. رباعی شمارهٔ ۱۸از عشق بهار و بلبل و جام طرب
  6. رباعی شمارهٔ ۱۹آمد به چمن مرغ صراحی به شغب
  7. رباعی شمارهٔ ۲۰خاقانی اگرچه در سخن مردوَش است
  8. رباعی شمارهٔ ۲۱خاقانی اگر ز راحتت رنگی نیست
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.