پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۹۹

این اشک که مونس من غمناکست

در کوی تو بامن وطنش در خاکست

می نگسلد از دامن من دست وفا

پیداست که گوهرش ز آب پاکست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۱دی گفت مرا اسب در آنت چه شکست
  2. شمارهٔ ۱۰۲بی مرگی اگر چه آشنایی مرگ است
  3. شمارهٔ ۱۰۳از عشق دهانت دل مسکین تنگست
  4. شمارهٔ ۱۰۴هر چند که روی لاله بس دلگسلست
  5. شمارهٔ ۱۰۵غمهای فراخ من نه در خورد دلست
  6. شمارهٔ ۱۰۶بی روی تو شادی همه در درد دلست
  7. شمارهٔ ۱۰۷در حضرت عشق هر که او مقبولست
  8. شمارهٔ ۱۰۸دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.