پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۴

هر چند که روی لاله بس دلگسلست

در هجر تو چشم من زر و بیش خجلست

سرتاسر عالم ار همه کام دلست

هر چ آن نه غم تو باشد از من بحلست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۶بی روی تو شادی همه در درد دلست
  2. شمارهٔ ۱۰۷در حضرت عشق هر که او مقبولست
  3. شمارهٔ ۱۰۸دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست
  4. شمارهٔ ۱۰۹شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست
  5. شمارهٔ ۱۱۰تیغ تو که لب تا لب او دندانست
  6. شمارهٔ ۱۱۱از بس که رخ لاله خوش و خندانست
  7. شمارهٔ ۱۱۲وقتی که درو راحت درویشانست
  8. شمارهٔ ۱۱۳آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.