پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۸

دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست

زان روی مرا همه نظر بر چشمست

شاید که جهان بروی او می بینم

کان ماه چو خورشید سراسر چشمست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۰تیغ تو که لب تا لب او دندانست
  2. شمارهٔ ۱۱۱از بس که رخ لاله خوش و خندانست
  3. شمارهٔ ۱۱۲وقتی که درو راحت درویشانست
  4. شمارهٔ ۱۱۳آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
  5. شمارهٔ ۱۱۴شیرین دهنت که تنگنای سخنست
  6. شمارهٔ ۱۱۵شادیّ زمانه عاشق طبع منست
  7. شمارهٔ ۱۱۶درد تو دوای دل وارون منست
  8. شمارهٔ ۱۱۷این خشک گیا که زرد چون روی منست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.