پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۷

این خشک گیا که زرد چون روی منست

ریزنده و جای جای جون موی منست

و ایت طاق پل شکسته و آب روان

گویی که مثال چشم و ابروی منست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتلهدل خون شد و شرط جان گدازی اینست
  2. شمارهٔ ۱۲۰گازر بچه را سپید کاری آهوست
  3. شمارهٔ ۱۲۱تیغ تو که مرگ جرعة ساغر اوست
  4. شمارهٔ ۱۲۲می ده که دل ریش مرا مرهم اوست
  5. شمارهٔ ۱۲۳بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوست
  6. شمارهٔ ۱۲۴برخاک درت بخت مرا بخوابگهست
  7. شمارهٔ ۱۲۵بشنو سخن باد که چون دلخواهست
  8. شمارهٔ ۱۲۶از چرخ کهن محنت و دردم تازه ست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.