پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۱

تیغ تو که مرگ جرعة ساغر اوست

سرچشمة آب نصرت اندر سراوست

رخساره بخون دشمنانت شوید

این نیز نشان پاکی گوهر اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۳بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوست
  2. شمارهٔ ۱۲۴برخاک درت بخت مرا بخوابگهست
  3. شمارهٔ ۱۲۵بشنو سخن باد که چون دلخواهست
  4. شمارهٔ ۱۲۶از چرخ کهن محنت و دردم تازه ست
  5. شمارهٔ ۱۲۷گفتند دل تو از خرد بیگانه ست
  6. شمارهٔ ۱۲۸گفتم: ز تو خوبتر درین شهر بسیست
  7. شمارهٔ ۱۲۹دی گفت ندیدمت درین روزی بیست
  8. شمارهٔ ۱۳۰گرچه دل من چو شمع آتش خایست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.