پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۰

گرچه دل من چو شمع آتش خایست

این آتش من چو آب جار افزایست

ورچند مرا زبان تن فرسایست

چون شمع زبان من بتن برپایست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۲بس که بشب مرا خروش و زاریست
  2. شمارهٔ ۱۳۳تا ظن نبری که در نکوئیت شکیست
  3. شمارهٔ ۱۳۴شاها ز غمت زمانه چون دلتنگیست
  4. شمارهٔ ۱۳۵گر در دهن تو از فراخی سخنیست
  5. شمارهٔ ۱۳۶در آرزوی روی چو روزت شب نیست
  6. شمارهٔ ۱۳۷یک ذره هوای من مسکینت نیست
  7. شمارهٔ ۱۳۸با روی تو این دیدۀ پرنم بدنیست
  8. شمارهٔ ۱۳۹آن دل که بجز سوی غمت رهبر نیست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.