پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۳

تا ظن نبری که در نکوئیت شکیست

یا چون رخ تو ستاره یی بر فلکیست

در بی آبیّ و شوخی و تیغ زدن

خورشید سپهر و چشم تو هر دو یکیست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۵گر در دهن تو از فراخی سخنیست
  2. شمارهٔ ۱۳۶در آرزوی روی چو روزت شب نیست
  3. شمارهٔ ۱۳۷یک ذره هوای من مسکینت نیست
  4. شمارهٔ ۱۳۸با روی تو این دیدۀ پرنم بدنیست
  5. شمارهٔ ۱۳۹آن دل که بجز سوی غمت رهبر نیست
  6. شمارهٔ ۱۴۰بی روی تو غمگسار من جز غم نیست
  7. شمارهٔ ۱۴۱امشب که نشان روز در عالم نیست
  8. شمارهٔ ۱۴۲در روی زمین هیچ کست دشمن نیست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.