پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۳

بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوست

ناچار زهر غمی بیازارد دوست

گر زانکه غمی برویش آمد چه عجب؟

غم نیز چو من روی نکو دار دوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵بشنو سخن باد که چون دلخواهست
  2. شمارهٔ ۱۲۶از چرخ کهن محنت و دردم تازه ست
  3. شمارهٔ ۱۲۷گفتند دل تو از خرد بیگانه ست
  4. شمارهٔ ۱۲۸گفتم: ز تو خوبتر درین شهر بسیست
  5. شمارهٔ ۱۲۹دی گفت ندیدمت درین روزی بیست
  6. شمارهٔ ۱۳۰گرچه دل من چو شمع آتش خایست
  7. شمارهٔ ۱۳۱در خدمت تو گر تن من برپایست
  8. شمارهٔ ۱۳۲بس که بشب مرا خروش و زاریست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.