پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۶

درد تو دوای دل وارون منست

آسایش اندرون و بیرون منست

برخاک در تو خون دل ریختنست

کآن خاک بهر حال به از خون منست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۸گر شرح دهم که بی تو کارم چونست
  2. شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتلهدل خون شد و شرط جان گدازی اینست
  3. شمارهٔ ۱۲۰گازر بچه را سپید کاری آهوست
  4. شمارهٔ ۱۲۱تیغ تو که مرگ جرعة ساغر اوست
  5. شمارهٔ ۱۲۲می ده که دل ریش مرا مرهم اوست
  6. شمارهٔ ۱۲۳بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوست
  7. شمارهٔ ۱۲۴برخاک درت بخت مرا بخوابگهست
  8. شمارهٔ ۱۲۵بشنو سخن باد که چون دلخواهست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.