پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۴

شیرین دهنت که تنگنای سخنست

باماش مضایقت برای سخنست

سیمرغ و وفا و کیمیا بتوان یافت

لیکن دهن تنگ تو جای سخنست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۶درد تو دوای دل وارون منست
  2. شمارهٔ ۱۱۷این خشک گیا که زرد چون روی منست
  3. شمارهٔ ۱۱۸گر شرح دهم که بی تو کارم چونست
  4. شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتلهدل خون شد و شرط جان گدازی اینست
  5. شمارهٔ ۱۲۰گازر بچه را سپید کاری آهوست
  6. شمارهٔ ۱۲۱تیغ تو که مرگ جرعة ساغر اوست
  7. شمارهٔ ۱۲۲می ده که دل ریش مرا مرهم اوست
  8. شمارهٔ ۱۲۳بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.