پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۷

در حضرت عشق هر که او مقبولست

هر آرزویی که او کند مبذولست

هر دل که نه او بعاشقی مشغولست

در عالم جان او ز دلی معزولست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۹شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست
  2. شمارهٔ ۱۱۰تیغ تو که لب تا لب او دندانست
  3. شمارهٔ ۱۱۱از بس که رخ لاله خوش و خندانست
  4. شمارهٔ ۱۱۲وقتی که درو راحت درویشانست
  5. شمارهٔ ۱۱۳آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
  6. شمارهٔ ۱۱۴شیرین دهنت که تنگنای سخنست
  7. شمارهٔ ۱۱۵شادیّ زمانه عاشق طبع منست
  8. شمارهٔ ۱۱۶درد تو دوای دل وارون منست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.