پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۹

شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست

هجران ویم بتر ز گردن زدنست

گر باز گرفته ام بجان آتش را

زانست که روشنایی چشم منست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۱از بس که رخ لاله خوش و خندانست
  2. شمارهٔ ۱۱۲وقتی که درو راحت درویشانست
  3. شمارهٔ ۱۱۳آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
  4. شمارهٔ ۱۱۴شیرین دهنت که تنگنای سخنست
  5. شمارهٔ ۱۱۵شادیّ زمانه عاشق طبع منست
  6. شمارهٔ ۱۱۶درد تو دوای دل وارون منست
  7. شمارهٔ ۱۱۷این خشک گیا که زرد چون روی منست
  8. شمارهٔ ۱۱۸گر شرح دهم که بی تو کارم چونست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.