پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۱

از بس که رخ لاله خوش و خندانست

چشم تر نرگس اندر و حیرانست

رویی که بچشم می در آید اینست

چشمی که بروی می در آید انست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۳آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
  2. شمارهٔ ۱۱۴شیرین دهنت که تنگنای سخنست
  3. شمارهٔ ۱۱۵شادیّ زمانه عاشق طبع منست
  4. شمارهٔ ۱۱۶درد تو دوای دل وارون منست
  5. شمارهٔ ۱۱۷این خشک گیا که زرد چون روی منست
  6. شمارهٔ ۱۱۸گر شرح دهم که بی تو کارم چونست
  7. شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتلهدل خون شد و شرط جان گدازی اینست
  8. شمارهٔ ۱۲۰گازر بچه را سپید کاری آهوست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.