پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۵

غمهای فراخ من نه در خورد دلست

گرم آتشی من از دم سرد دلست

فی الجمله کرم شادی عالم باشد

با آن همه درد دل مرا درد دلست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۷در حضرت عشق هر که او مقبولست
  2. شمارهٔ ۱۰۸دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست
  3. شمارهٔ ۱۰۹شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست
  4. شمارهٔ ۱۱۰تیغ تو که لب تا لب او دندانست
  5. شمارهٔ ۱۱۱از بس که رخ لاله خوش و خندانست
  6. شمارهٔ ۱۱۲وقتی که درو راحت درویشانست
  7. شمارهٔ ۱۱۳آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
  8. شمارهٔ ۱۱۴شیرین دهنت که تنگنای سخنست
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.