پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۱۴

با دل گفتم تو باری آخر نیکی

از من دوری به یار من نزدیکی

دل گفت که با دهان و زلفش عمریست

تا می سازم بتنگی و تاریکی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۱۶ای گشته فراخ از دهنت دلتنگی
  2. شمارهٔ ۸۱۷آن دل که بدی سغبۀ هر دلگسلی
  3. شمارهٔ ۸۱۸ای خام که عادتت بود سنگدلی
  4. شمارهٔ ۸۱۹چون نیست حدیث وصلت از زر خالی
  5. شمارهٔ ۸۲۰چون نیست چمن زرنگ و بویی خالی
  6. شمارهٔ ۸۲۱بگذشت بمن رشک بتان چگلی
  7. شمارهٔ ۸۲۲چون حاصل کارماست بی فرجامی
  8. شمارهٔ ۸۲۳بیهوده نهاده ایم برخود نامی
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.