پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۶۰۵

در مدح ملک چو نظم موزون سازم

هر نکته در او چو دُرّ مکنون سازم

بپْذیر مرا به بندگی تا بینی

در مدح تو دیوان سخن چون سازم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۰۷گفتم ز فراق جاودان می ترسم
  2. شمارهٔ ۶۰۸از گردش چرخ بی‌خرد می‌ترسم
  3. شمارهٔ ۶۰۹پیوسته ز تو با دل پر خون باشم
  4. شمارهٔ ۶۱۰یک دم که ز خدمتت جدا می باشم
  5. شمارهٔ ۶۱۱بیمارم و زیر بار غم می باشم
  6. شمارهٔ ۶۱۲عمری رخ یکدگر ندیدیم به چشم
  7. شمارهٔ ۶۱۳بر چشم تو هرگه که مرا افتد چشم
  8. شمارهٔ ۶۱۴در گریه چو با اشک ز بودن آید چشم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.