پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۶۱۰

یک دم که ز خدمتت جدا می باشم

با ناله و گریه آشنا می باشم

چون شمع ز گریه آب رویی دارم

چون چنگ ز ناله با نوا می باشم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۱۲عمری رخ یکدگر ندیدیم به چشم
  2. شمارهٔ ۶۱۳بر چشم تو هرگه که مرا افتد چشم
  3. شمارهٔ ۶۱۴در گریه چو با اشک ز بودن آید چشم
  4. شمارهٔ ۶۱۵تا کرد بروی تو نظر مردم چشم
  5. شمارهٔ ۶۱۶من دوش گشاده داشتم روزن چشم
  6. شمارهٔ ۶۱۷ای من ز پیت بخون بپرورده دو چشم
  7. شمارهٔ ۶۱۸ای من ز تواندوخته صد خرمن غم
  8. شمارهٔ ۶۱۹از بس که جفا کند بت دلگسلم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.