پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۶۰۹

پیوسته ز تو با دل پر خون باشم

با چهرۀ زرد و اشک گلگون باشم

روزی که دوبار بینمت، حال اینست

آن روز که خود نبینمت چون باشم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۱۱بیمارم و زیر بار غم می باشم
  2. شمارهٔ ۶۱۲عمری رخ یکدگر ندیدیم به چشم
  3. شمارهٔ ۶۱۳بر چشم تو هرگه که مرا افتد چشم
  4. شمارهٔ ۶۱۴در گریه چو با اشک ز بودن آید چشم
  5. شمارهٔ ۶۱۵تا کرد بروی تو نظر مردم چشم
  6. شمارهٔ ۶۱۶من دوش گشاده داشتم روزن چشم
  7. شمارهٔ ۶۱۷ای من ز پیت بخون بپرورده دو چشم
  8. شمارهٔ ۶۱۸ای من ز تواندوخته صد خرمن غم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.