پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۶۱۴

در گریه چو با اشک ز بودن آید چشم

با اشک ز خویشتن برون آید چشم

امروز ز چشم آب روان می آید

تا خود پس ازین ز چون آید چشم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۱۶من دوش گشاده داشتم روزن چشم
  2. شمارهٔ ۶۱۷ای من ز پیت بخون بپرورده دو چشم
  3. شمارهٔ ۶۱۸ای من ز تواندوخته صد خرمن غم
  4. شمارهٔ ۶۱۹از بس که جفا کند بت دلگسلم
  5. شمارهٔ ۶۲۰از وصل سمنبران چنان شد حالم
  6. شمارهٔ ۶۲۱در عشق تو گرچه شهره ام در عالم
  7. شمارهٔ ۶۲۲گل گرچه ز حسن می نهد خار دلم
  8. شمارهٔ ۶۲۳گفتی که بمه نگه کن انگار منم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.