پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۶۲۲

گل گرچه ز حسن می نهد خار دلم

سرو ار چه کشد ز لطف تیمار دلم

جز روی تو در وجه دلم می نشود

جز قدّتو راست نیست بر کار دلم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۲۴در گوش تو گر جای نگیرد سخنم
  2. شمارهٔ ۶۲۵در موج سرشک و عرق تب جانم
  3. شمارهٔ ۶۲۶با آنکه چو شمع بر سر آمد جانم
  4. شمارهٔ ۶۲۷گم گشت دل از برم، یقین می دانم
  5. شمارهٔ ۶۲۸با روی تو شمع را کجا بنشانم؟
  6. شمارهٔ ۶۲۹تا سوز تو از میان جان بنشانم
  7. شمارهٔ ۶۳۰هر سرو که من ببوستان بنشانم
  8. شمارهٔ ۶۳۱تا سوز تو از میان جان بنشانم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.