پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۶۰۱

گر نتوانم که با تو ساغر گیرم

یا تنگ بآغوش خودت در گیرم

این بتوانم که هر کجا پای نهی

در حال ببوسه خاک از و برگیرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۰۳شمعم که چو خود را بغمت پردازم
  2. شمارهٔ ۶۰۴چون کوس ز پرخاش بود آوازم
  3. شمارهٔ ۶۰۵در مدح ملک چو نظم موزون سازم
  4. شمارهٔ ۶۰۶آنشب که ز بر آتش غم سوزم
  5. شمارهٔ ۶۰۷گفتم ز فراق جاودان می ترسم
  6. شمارهٔ ۶۰۸از گردش چرخ بی‌خرد می‌ترسم
  7. شمارهٔ ۶۰۹پیوسته ز تو با دل پر خون باشم
  8. شمارهٔ ۶۱۰یک دم که ز خدمتت جدا می باشم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.