پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۵۶۵

ماییم نهفته گریه در خنده چو گل

مرده بدمی و از دمی زنده چو گل

خود را بهمه میان درافگنده چو گل

و اندر همه مجمعی پراگنده چو گل

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۶۷آن زلف نگر بر رخ آن شهره صنم
  2. شمارهٔ ۵۶۸بهر تو بود میل بسوی که کنم؟
  3. شمارهٔ ۵۶۹گر در همه عمر روزی از روی کرم
  4. شمارهٔ ۵۷۰گر چاشنی غمش بیابی یک دم
  5. شمارهٔ ۵۷۱از حد چو برفت ماجرای من و غم
  6. شمارهٔ ۵۷۲از لعل تو پخته گشت هر کاری خام
  7. شمارهٔ ۵۷۳ای شب بستان درازی از صبح بوام
  8. شمارهٔ ۵۷۴لب باز مگیر یک زمان از لب جام
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.