پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۵۷۱

از حد چو برفت ماجرای من و غم

گفتم که به نامه در از آن شرح دهم

خود زآب سرشک و آتش سینه بهم

نه رنگ دوات ماند و نه آب قلم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۷۳ای شب بستان درازی از صبح بوام
  2. شمارهٔ ۵۷۴لب باز مگیر یک زمان از لب جام
  3. شمارهٔ ۵۷۵پیوسته خمیده همچو ابروی توام
  4. شمارهٔ ۵۷۶شاید گر از آن روی نکو نشکیبم
  5. شمارهٔ ۵۷۷یاری که از او بسی جفا دیدستم
  6. شمارهٔ ۵۷۸بر دل ز غمت دوش ببخشایستم
  7. شمارهٔ ۵۷۹آن عهد که من داد طرب می دادم
  8. شمارهٔ ۵۸۰من دوش بآرزوی رویت هر دم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.