پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۵۷۹

آن عهد که من داد طرب می دادم

یک دم قدح باده زکف ننهادم

چون ریش همیشه با زنح بدکارم

واکنون چو زنخ در پس ریش افتادم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۸۱بس جور که من ز دست جانان بردم
  2. شمارهٔ ۵۸۲تیغت که فشاند بر و سر مردم
  3. شمارهٔ ۵۸۳من دوش شراب ارغوانی خوردم
  4. شمارهٔ ۵۸۴کاری که نبود از آن گزردم یک دم
  5. شمارهٔ ۵۸۵از عمر عزیز خود برین خرسندم
  6. شمارهٔ ۵۸۶سودای تو بر دگر صنم می بندم
  7. شمارهٔ ۵۸۷دوش از غم تو نیک مشوّش بودم
  8. شمارهٔ ۵۸۸نه باد قبولی ز هنر می جهدم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.