پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۵۸۷

دوش از غم تو نیک مشوّش بودم

تا روز ز دست شب بر آتش بودم

لیک ار چه سیاه بود و دلگیر و دراز

با او بخیال زلف تو خوش بودم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۸۹هردم زدنی چو لاله در خون نهدم
  2. شمارهٔ ۵۹۰با زلف تو هر چند بسی کوشیدم
  3. شمارهٔ ۵۹۱بیماری نرگست چو زان سان دیدم
  4. شمارهٔ ۵۹۲طبرستان را شگفت جایی دیدم
  5. شمارهٔ ۵۹۳آن روز که بر خاطر عالی گذرم
  6. شمارهٔ ۵۹۴بی روی تو صدره بگل ار برگذرم
  7. شمارهٔ ۵۹۵گر آب خورم درد شود بر جگرم
  8. شمارهٔ ۵۹۶بس اشک که از دیده بحاصل آرم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.