پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۵۷۳

ای شب بستان درازی از صبح بوام

مگذار که باز خندد امشب لب بام

در عمر خود امشبم بدام آمد مرغ

گر صبح بخندد بر مد مرغ از دام

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۷۵پیوسته خمیده همچو ابروی توام
  2. شمارهٔ ۵۷۶شاید گر از آن روی نکو نشکیبم
  3. شمارهٔ ۵۷۷یاری که از او بسی جفا دیدستم
  4. شمارهٔ ۵۷۸بر دل ز غمت دوش ببخشایستم
  5. شمارهٔ ۵۷۹آن عهد که من داد طرب می دادم
  6. شمارهٔ ۵۸۰من دوش بآرزوی رویت هر دم
  7. شمارهٔ ۵۸۱بس جور که من ز دست جانان بردم
  8. شمارهٔ ۵۸۲تیغت که فشاند بر و سر مردم
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.