پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۸۱

کسی کو چون دل شیر است از جرأت نشان او را

رود گر در بر شیران بود مهد امان او را

کند طوفان به عالم ابرو از بالای چشم او

که هست از موج مژگان شور در بحر گمان او را

شقاوت پیشه را گمراه تر سازد دلیل حق

بود غول ره سرگشتگی شک نشان او را

ز بس لطف بدن نام خدا از دور بنماید

چو از فانوس شمع از سینه اسرار نهان او را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۳ای گنج‌ها ز گوهر یاد تو سینه‌ها
  2. شمارهٔ ۸۴افزود عشق قدر دل دردناک را
  3. شمارهٔ ۸۵رخی زآتش می رشک ایمن ست ترا
  4. شمارهٔ ۸۶چوب قفس نخست زخس می کنیم ما
  5. شمارهٔ ۸۷به پیری نشد چاره گردن کشان را
  6. شمارهٔ ۸۸لایق نبود کینهٔ چرخ اهل صفا را
  7. شمارهٔ ۸۹ز زلف و کاکلت ای نازنین گره بگشا
  8. شمارهٔ ۹۰چه چاره است دل سر زدیده بر زده را
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.