پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۲۴

آنکه چون جامی خورد آتش به بزمی در زند

آفت دوران شود گر ساغر دیگر زند

می تواند گشت از خوان که و مه کامیاب

دست تسلیم آنکه دایم چون مگس بر سر زند

می تواند روز و شب تاج سر افلاک بود

هر که استغنا چو مهر و ماه بر افسر زند

مدت ایام دولت پنج روزش بیش نیست

مدعی جویا چو گل گیرم که طبل زر زند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲۶فلک تیغ ستم کی از من مهجور بردارد؟
  2. شمارهٔ ۵۲۷دلم هر گاه احرام طواف یار می بندد
  3. شمارهٔ ۵۲۸غنچه از نسبت لعل تو نزاکت دارد
  4. شمارهٔ ۵۲۹بی‌رخت گل در چمن آشفتگی‌ها می‌کند
  5. شمارهٔ ۵۳۰خلعت بی طمعی زیب هنرور باشد
  6. شمارهٔ ۵۳۱پا ز سر در ره شوقش چو شرر باید کرد
  7. شمارهٔ ۵۳۲تا قامتش به سیر چمن شد ز جا بلند
  8. شمارهٔ ۵۳۳ترک دنیا باعث نیکویی حال تو شد
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.