پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۵۲۸

غنچه از نسبت لعل تو نزاکت دارد

نمک از پهلوی حسن تو ملاحت دارد

از دل خون شدهٔ من چه نشان می طلبی

آنقدر گم شده در عشق که شهرت دارد

می دهد داد ملاحت ز تبسم لعلش

قهقهه خندهٔ او شور قیامت دارد

غم دوریش نشانید به خاکم چو خدنگ

نونهالی که خدایش به سلامت دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۳۰خلعت بی طمعی زیب هنرور باشد
  2. شمارهٔ ۵۳۱پا ز سر در ره شوقش چو شرر باید کرد
  3. شمارهٔ ۵۳۲تا قامتش به سیر چمن شد ز جا بلند
  4. شمارهٔ ۵۳۳ترک دنیا باعث نیکویی حال تو شد
  5. شمارهٔ ۵۳۴زلف مشکین تو سرمایهٔ سودا باشد
  6. شمارهٔ ۵۳۵به معشوقی سزاوار است حسنی گو ادا دارد
  7. شمارهٔ ۵۳۶آنانکه رو به خلوت آن دلربا کنند
  8. شمارهٔ ۵۳۷ماه من از بام قصر امروز چون سر برکشید
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.