پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۳۸۴

همچو گلبن غرق خون شد سرو آهم بی‌رخت

چون رگ بسمل تپد تار نگاهم بی‌رخت

می‌چکد خونم ز دل چون می‌روم از خویشتن

می‌توان چیدن گل حسرت ز آهم بی‌رخت

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۶مرا خون دل از دست جانانه ای است
  2. شمارهٔ ۳۸۷نبود دلی که در طلب اعتبار نیست
  3. شمارهٔ ۳۸۸در عشق فتح باب دل از اضطراب هاست
  4. شمارهٔ ۳۸۹ای خودآرا ترسم از پهلوی دلآزاریت
  5. شمارهٔ ۳۹۰با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است
  6. شمارهٔ ۳۹۱سهل باشد دل گر آن چشم سیه دزدیده است
  7. شمارهٔ ۳۹۲پیوسته عشق درصدد خودنمایی است
  8. شمارهٔ ۳۹۳ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند است
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.