پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۳۸۳

آنکه کوه درد را بر آه بی بنیاد بست

از نفس مشت غبار جسم را برباد بست

می تواند نالهٔ دل را به گوش او رساند

درد را از رشتهٔ آه آنکه بر فریاد بست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۵نونهال من بسی از شاخ گل رعناتر است
  2. شمارهٔ ۳۸۶مرا خون دل از دست جانانه ای است
  3. شمارهٔ ۳۸۷نبود دلی که در طلب اعتبار نیست
  4. شمارهٔ ۳۸۸در عشق فتح باب دل از اضطراب هاست
  5. شمارهٔ ۳۸۹ای خودآرا ترسم از پهلوی دلآزاریت
  6. شمارهٔ ۳۹۰با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است
  7. شمارهٔ ۳۹۱سهل باشد دل گر آن چشم سیه دزدیده است
  8. شمارهٔ ۳۹۲پیوسته عشق درصدد خودنمایی است
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.