پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۳۴

پرتو افکن گشت رخسار تو تا در آینه

مضطرب چون مهر تابان شد صفا در آینه

هیچ کس از صاف باطن عیب بی رویی ندید

می نماید صورت این مدعا در آینه

چهرهٔ ما بسکه پر گرد غبار کلفت است

روی بر دیوار دارد عکس ما در آینه

داشتن چشم نگاه از نرگس او سادگیست

او که نتواند ببیند از حیا در آینه

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۳۶گشتم اسیر نوگل بلبل ندیده ای
  2. شمارهٔ ۱۰۳۷دل چیست واله نگه ترک زاده ای
  3. شمارهٔ ۱۰۳۸صورت حالش دگرگون شد ز گل رخساره‌ای
  4. شمارهٔ ۱۰۳۹دوش بر قلب دل غم زده غافل زده ای
  5. شمارهٔ ۱۰۴۰آه که امشب چه‌ها با دل ما کرده‌ای
  6. شمارهٔ ۱۰۴۱ای دل از فیض محبت چه بسامان شده ای
  7. شمارهٔ ۱۰۴۲عید من باشد گرفتاری به یار تازه ای
  8. شمارهٔ ۱۰۴۳منظور دیده ها نه ای و نور دیده ای
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.