شمارهٔ ۱۲۹ - خاطر وقاد
خاطری دارم چنان وقاد وتیز و تند رو
کز ضمیر غیب اگر خواهی ترا بدهد نشان
هر چه من در عمرها او را ودیعت داده ام
همچنان چون باز خواهم پیشم آرد در زمان
جزیکی چیزیست کالبته در آن منکر بود
وان یکی دانی چه باشد رازهای دوستان
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۱۳۱ - رسمخواجه محترم ربیب الدین
- شمارهٔ ۱۳۲ - دعا و ثناای بر میان چرخ کمر از وفای تو
- شمارهٔ ۱۳۳ - هجو گفتنمراخود نیست عادت هجو گفتن
- شمارهٔ ۱۳۴ - شیشه میبرف آمد و راه ما ببستست
- شمارهٔ ۱۳۵ - فراقعالم الاسرار آگاهست آن کز قدرتش
- شمارهٔ ۱۳۶ - موی سپیدهر چه موی سپید بینی تو
- شمارهٔ ۱۳۷ - هجای روااگر در شعر من زین پس یکی بیت هجا گفتم
- شمارهٔ ۱۳۸ - مدیحاگر مدیحت گویم نیابم از تو عطا
درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.