پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۱۳۵ - فراق

عالم الاسرار آگاهست آن کز قدرتش

در بهاران تازه دارد روی هر پژمرده

آنکه چون فیض سحاب لطف او قسمت کنند

کس دهان گل نیابد در چمن بی خرده

کز فراق طلعت میمون تو این بنده هست

مرده چون زنده یا زنده چون مرده

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۱۳۷ - هجای روااگر در شعر من زین پس یکی بیت هجا گفتم
  2. شمارهٔ ۱۳۸ - مدیحاگر مدیحت گویم نیابم از تو عطا
  3. شمارهٔ ۱۳۹ - شادی و غمهر شادی و غم که هست اندر دهر
  4. شمارهٔ ۱۴۰ - مزبله دیوتا کی ایدل تو درین مزبله دیو زحرص
  5. شمارهٔ ۱۴۱ - کبر و غرورآن شنیدستی که نمرود از مقام افتخار
  6. شمارهٔ ۱۴۲ - دوریبخدائی که پس از طاعت او
  7. شمارهٔ ۱۴۳ - پایداریخداوندا چنین گفته‌ست حاسد
  8. شمارهٔ ۱۴۴ - نام نکواندر این عهد که قحط کرمست
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.