پرش به محتوای اصلی
جمال‌الدین عبدالرزاق

مقطعات

شمارهٔ ۱۳۶ - موی سپید

هر چه موی سپید بینی تو

دست در دامن بهانه زنی

برکنی گوئی این ز سودا بود

من ندانم که را همی شکنی

پنبه زاری شد آن بناگوشت

پنبه از گوش کی برون فکنی

بیش از این خار خویشتن ننهند

پیر گشتی برو چه ریش کنی

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۱۳۸ - مدیحاگر مدیحت گویم نیابم از تو عطا
  2. شمارهٔ ۱۳۹ - شادی و غمهر شادی و غم که هست اندر دهر
  3. شمارهٔ ۱۴۰ - مزبله دیوتا کی ایدل تو درین مزبله دیو زحرص
  4. شمارهٔ ۱۴۱ - کبر و غرورآن شنیدستی که نمرود از مقام افتخار
  5. شمارهٔ ۱۴۲ - دوریبخدائی که پس از طاعت او
  6. شمارهٔ ۱۴۳ - پایداریخداوندا چنین گفته‌ست حاسد
  7. شمارهٔ ۱۴۴ - نام نکواندر این عهد که قحط کرمست
  8. شمارهٔ ۱۴۵ - سوم چه فرمائیبزرگوارا در انتظار بخشش تو
همه‌ی مقطعات ←

درباره‌ی جمال‌الدین عبدالرزاق

جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریاب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.